گفتار درمانی 88 دانشگاه علوم پزشکی تهران

کوچیک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم.

حالا که بزرگیم چه دلتنگیم.

کاش دلهامون به بزرگی بچگی بود.

کاش همان کودکی بودیم که حرفاش رو از نگاهش می شد خوند.

کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم .

کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود.

کاش قلب ها در چهره بود.

اما حالا اگه فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمه و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم.

سکوت پر بهتر از فریاد تو خالیست.

سکوتی رو که یک نفر بفهمه بهتر از هزار فریادیست که هیچ کس نفهمه.سکوتی که سرشار از ناگفته هاست..

ناگفته هایی که گفتنش یک درد و نگفتنش هزار درد داره.

دنیارو ببین..بچه بودیم از آسمان بارون می اومد،

بزرگ شدیم از چشمامون می اد!

بچه بودیم همه چشمای خیسمون رو میدیدند.

بزرگ شدیم هیچ کس نمی بینه.

بچه بودیم توی جمع گریه می کردیم،

بزرگ شدیم توی خلوت.

بچه بودیم راحت دلمون  نمی شکست.بزرگ شدیم خیلی راحت دلمون میشکنه.

بچه بودیم همه رو 10 تا دوست داشتیم.بزرگ شدیم بعضی هارو هیچی،بعضی هارو کم و بعضی هارو بی نهایت دوست داریم.

بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم و همه یکسان بودن.بزرگ که شدیم قضاوت های درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغییر کنه .

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی 10 تا دوست داشتیم.

بچه که بودیم بزرگترین ارزومون داشتن کوچکترین چیز بود

 بزرگ که شدیم کوچکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزه.

بچه بودیم درددل هارو به ناله ای می گفتیم همه می فهمیدند.

بزرگ شدیم درددل رو به صد زبان میگیم هیچ کس نمی فهمه.

بچه که بودیم دوستی هامو تا نداشت

بزرگ که شدیم همه دوستی هامون تا داره.

بچه که بودیم بچه بودیم

بزرگ که شدیم،بزرگ که نشدیم هیچ،دیگه همون بچه هم نیستیم.

ای کاش با همون صفت های خوب و پاک بچگی بزرگ میشدیم.